Понекогаш е доволно само едно светло за детската фантазија да создаде цел нов свет. Во рамките на 56. издание на „Илинденски денови“, уметницата и педагог Весна Дунимагловска уште еднаш потврди зошто нејзините работилници се меѓу најочекуваните фестивалски случувања за најмладите.
„Сенки“ не беше работилница за изработка на предмети. Беше работилница за гледање. За откривање дека уметноста понекогаш се раѓа токму таму каде што светлината ќе ја сретне фантазијата. Со ножички, хартија, проѕирни материјали и безброј идеи, децата создаваа форми кои, осветлени на сцената, се претвораа во сосема нови композиции. Секоја исечена линија добиваше свој одраз, секој детал стануваше нова приказна, а секоја сенка … дело што постои само во тој единствен миг. Весна Дунимагловска со години успева да го направи она што е најтешко, да ги научи децата дека уметноста не е само нешто што се гледа, туку нешто што се доживува. Дека нема погрешно решение кога создаваш. И дека љубопитноста е најсилната алатка на секој млад уметник.
На сцената на Центарот за култура, најмладите автори не создадоа само интересна визуелна инсталација. Тие создадоа простор во кој светлината, сенката и детската имагинација разговараа меѓусебно. Токму затоа „Сенки“ беше мала лекција за тоа дека најголемата магија во уметноста понекогаш не се наоѓа во она што го гледаме, туку во она што светлината го открива.
previous post
