Сцената има чудна навика.
На неа годините престануваат да бидат бројка.
Во моментот кога ќе започне песната, не гледаш пензионерски друштва. Гледаш луѓе што со децении ја носеле музиката низ своите животи и вечерва ѝ возвраќаат со истата љубов.
Во свет што е опседнат со младоста, има нешто длабоко убаво кога аплаузот им припаѓа на оние што знаат дека искуството има свој глас. Токму затоа вечерта на староградска музика отсекогаш била повеќе од концерт. Таа е потсетник дека некои песни не стареат.
Само добиваат нови животи, секојпат кога некој ќе ги запее. Овие учесници на Илинденски денови се и најведрите гости на „Илинденски денови“, да ни живеат долго.
фотографка | Ивона Кочов
