Во битолска Училница, иницијативата на Свесност ги повика посетителите анонимно да го запишат она што им тежи и да посветат внимание на сопствената состојба. За обврските обично наоѓаме време. За сопствената состојба често чекаме да помине гужвата. Токму таа навика ја преиспитува прашањето „Имаш ли минута за себе?“, со кое Свесност денес, во Училница во Битола, го одбележа 10 Октомври, Светскиот ден на менталното здравје. Иницијативата ги повика посетителите да застанат, да размислат за нешто што им тежи, а не му го кажале никому, и да го запишат анонимно. На масата беа поставени ливчиња, пенкала и стаклен сад за пораките. Учесниците беа поттикнати да обрнат внимание и на тоа како се чувствуваат пред и по запишувањето.
Со оваа едноставна акција, Свесност отвори прашање што оди подалеку од еднодневното одбележување. Колку простор си даваме да признаеме дека ни е тешко? И каков одговор добиваме кога ќе го направиме тоа?
„Ќе ти помине“, „не мисли на тоа“ и „има луѓе на кои им е полошо“ се реченици со кои разговорот лесно завршува токму кога треба да започне. Зборувањето за менталното здравје бара да го преиспитаме и сопствениот однос кон туѓата ранливост. Дали слушаме за да разбереме или брзаме да понудиме совет и да ја смениме темата?
Светскиот ден на менталното здравје е повод овие прашања да добијат јавно внимание. Но неговата смисла е во она што ќе продолжиме да го правиме и по 10 октомври. Во подготвеноста сериозно да го сфатиме човекот што бара поддршка. Во почитувањето на неговата приватност. Во достапноста на стручната помош и во односот кон оние што ја користат. Анонимноста беше важен дел од акцијата во Училница. Секој можеше самиот да избере што и колку ќе сподели, без да го потпише своето име или да го објаснува напишаното пред присутните. На тема за која зборувањето може да биде тешко, таквиот пристап го почитува личното темпо на човекот. Едно ливче не може да ги реши причините поради кои некому му е тешко. Но иницијатива како оваа на Свесност може да го постави прашањето таму каде што се одвива секојдневниот живот, меѓу луѓето, среде нивните обврски и вообичаени средби. Да потсети дека сопствената состојба заслужува внимание пред повторно да ја одложиме за некое послободно време.
„Имаш ли минута за себе?“ е кратко прашање со сериозна поента. Грижата за менталното здравје бара време, разбирање и достапна поддршка. Ако денес ги охрабруваме луѓето да кажат дека не се добро, утре мора да бидеме подготвени сериозно да го сфатиме нивниот одговор.
