10 филмови во документарната програма на 47. ИФФК „Браќа Манаки“

„Овогодинешнaтa натпреварувачка програма за најдобра камера во документарен филм на 47-от Меѓународен фестивал на филмска камера „Браќа Манаки“ ќе претстави десет филмови снимени во шеснаесет земји, фокусирајќи се на најновите ликовни истражувања во современиот документарен филм“, информираше Кумјана Новакова, селектор на документарната програма.

Со седум филмови снимени во 2026 година и три во 2025 година, селекцијата ги спојува етаблираните и новите кинематографски гласови од Балканот, Европа, Блискиот Исток, Африка и Северна Америка.

-Селекцијата обединува не околу една единствена тема, туку напротив, преку исклучителната разновидност на кинематографски пристапи. Избраните филмови се движат помеѓу документарен пристап, доку-фикција, перформативен филм, архивски пракси и нови слики, и експериментални форми. Низ лични и интимни приказни до историски теи и географски истражувања, селектираните филмови се фокусираат на прашањата за политиките на сеќавање, борбите против насилството и опстанокот. Формално – посебна карактеристика на програмата е подеднаквото внимание што им се посветува на филмови со различно траење и форми – од кратки дела до долгометражни филмови – потврдувајќи го документарниот филм како простор на континуирано експериментирање со можностите на подвижната слика. Како фестивал посветен на кинематографијата, селекцијата става посебен акцент на сликата како начин на размислување: не само како средство за документирање на светот, туку и за негово повторно преиспитување, реконструкција и замислување“, додава Новакова.

Најинтересните факти на прв поглед: 10 филмови, 16 претставени земји и/или простори на продукција, 7 филмови од 2026 година и 3 од 2025 година, опсег на времетраење: од 15 до 109 минути.

Родова застапеност: 4 филмови се режирани или ко-режирани од жени, 5 филмови се режирани или ко-режирани од мажи, 1 филм е ко-режиран од жена и маж.

„Низ многу различни географски подрачја – од Судан до Иран и Оман, од Косово и Балканот до Франција, Шпанија и на други места – филмовите се враќаат на прашањата за: раселување и миграција, сеќавање и историски траги, пејзажи обележани со насилство или трансформација, отсуство и загуба, тела како архиви, и можноста за повторно читање на историјата преку слики“ подвлече Новакова.